Contact
Logo Ons Buiten Foto madeliefjes

Op doortocht

Enige jaren geleden waren we me een groep wandelaars op weg van Amsterdam naar Den Bosch. We volgden het Pelgrimspad. De eerste dag startten we bij het Centraal Station en kwamen aan het eind van de Sloterkade tot Huis te Vraag, dat een belangrijke historische plek is in verband met de middeleeuwse pelgrimstochten naar de Kapel ter Heilige Stede in het Centrum van Amsterdam.


Voor de tweede etappe weken we af van de officiële route, om een bezoek te brengen aan Ons Buiten. De meeste wandelaars van onze groep wonen in Gelderland. Dus voor deze mensen ‘uit de provincie’ een extra beleving.


We pikten de route op bij het Spijtellaantje en volgden het Jaagpad tot de Riekerweg en de ingang van Ons Buiten. Het lag natuurlijk voor de hand dat ik ‘onze’ Marialaan wilde aandoen.


In gesprek met tuinders
Wandelaars in gesprek met een tuinbezitter

 

We troffen daar een mevrouw, die druk doende was onkruid tussen haar ligusterhaagje te verwijderen. We groetten haar en raakten aan de praat. Ze vertelde over de tuin en het huisje van de buren dat al een tijd onbewoond was en zo langzamerhand in een ruïne veranderde. Voor haar natuurlijk geen prettig uitzicht. Ik had moeite om mijn wandelaars mee te krijgen naar nog meer moois. Het was juni en prachtig weer en voor mij was het weer een feest der herkenning. Veel mensen waren druk bezig in hun tuin. Tot mijn verrassing was de Wandeltuin nog aanwezig; inmiddels waren de bomen flink gegroeid en zagen de borders er keurig verzorgd uit. Met instemming werd gekeken naar het bord met reageerbuisjes met bloemen, takjes en etiketten. Aan educatie ontbreekt het op Ons Buiten niet.
Langs de hoofdlaan waren mensen bezig met het verwijderen van wortelopslag van de daar groeiende bomen. ‘Hebben die mensen straf?’ ‘Nee, zij doen hun werkbeurt’.
Nu ik dit opschrijf doet het me denken aan wat mijn vader hierover vertelde. Hij vond het logisch dat er gezamenlijk gewerkt moest worden aan het onderhoud van het openbare gedeelte van het complex, maar waar hij een vreselijke hekel aan had, was dat er mensen waren die twee uur lang op hun schoffel of hark leunend een sigaretje stonden te roken.
We kwamen op het Vroegopplein waar we tot onze verrassing het borstbeeld van Guido Gezelle aantroffen. Achterlangs kwamen we aan de verste singel. Tot mijn grote vreugde zag ik een restant van een van de watertappunten en kon mijn metgezellen vertellen hoe we vroeger water haalden. Toch waren de wandelaars meer geïnteresseerd in de mensen en hun lusthoven. Het kostte geen enkele moeite om opnieuw een praatje aan te knopen. Een mevrouw, reeds aangekleed voor het weekend, was bereid veel over zichzelf en haar familie
te vertellen. De wandelaars kregen duidelijk de indruk dat Amsterdammers graag hun verhaal kwijt willen.


Mededeelzaam
Mededeelzaam…

 

Na ons bezoek aan het complex gingen we verder langs het meer om bij Aquarius koffie te gaan drinken, met verrukkelijk gebak. Vervolgens lieten we ons met het pontje overzetten naar het Amsterdamse Bos om aan het begin van de Bosbaan weer aan te sluiten op de officiële route van het Pelgrimspad, richting Amstelveen. We hadden geluk, want er waren net studentenroeiwedstrijden, wat na het bezoek aan de tuinen en de oversteek over het Nieuwe Meer ook weer een bijzondere ervaring was.

 

Jim Mönch (toen Co, geboren in 1936)


naar boven