Contact
Logo Ons Buiten Foto madeliefjes

Nostalgie

Hele oude foto's

Ooit wel eens Ons Buiten gezien door het cameraoog van pakweg 1950 en later? Kijk dan eens in het archief van de Beeldbank Amsterdam.

Volg deze link naar het archief.

Het bloemenmysterie (pdf)

Het BloemenmysterieHet Bloemenmysterie is geschreven door 2 tuinders van Ons Buiten en voor het eerst geplaatst als feuilleton in het Ons Buiten Kontakt van 2008. Dit was het verenigingsblad van tuinpark Ons Buiten welke maandelijks verscheen. Vanaf februari t/m augustus 2008 zijn steeds 2 delen geplaatst, met uitzondering van juni toen Kommer en Kwel op vakantie waren.

Naast een spannend verhaal geeft het bloemenmysterie ook een leuke inkijk in wat er leeft en speelt op de tuin en het is geschreven met een knipoog.
Neemt u daarom de eerste zin van het bloemenmysterie ter harte:
Gelijkenis met bestaande situaties en personen is zuiver toevallig

Ongewenste gasten

Ik weet natuurlijk niet hoe het tegenwoordig met plaagdieren op Ons Buiten gesteld is, maar vroeger waren er muggen en wespen, die ons onaangenaam verrasten. ’s Avonds als we bijna sliepen kwam onze vader met de flitspuit. Dit werd gedaan om te voorkomen dat we de volgende ochtend vol muggenbulten wakker zouden worden.

Ik leef me uit...

Ik leef me al meer dan 40 jaar uit op een stuk grond dat ooit weiland is geweest en daarvoor roggeakker. Ik woon op de Veluwe in de buurt van Elburg en mijn 'landje' dat ik gehuurd heb van een plaatselijke bakker, is 300 m² groot.
In het begin heeft een bevriende boer het weiland omgeploegd en aan mij de taak om te 'stoeien' met de ondiepliggende plaggen.

Op doortocht

Enige jaren geleden waren we me een groep wandelaars op weg van Amsterdam naar Den Bosch. We volgden het Pelgrimspad. De eerste dag startten we bij het Centraal Station en kwamen aan het eind van de Sloterkade tot Huis te Vraag, dat een belangrijke historische plek is in verband met de middeleeuwse pelgrimstochten naar de Kapel ter Heilige Stede in het Centrum van Amsterdam.

Te gast en verdwaald

Van tijd tot tijd komen we met broers en zusters nog wel eens op Ons Buiten. Hoewel ons tuinhuis er niet meer staat, trekt de plek van onze jeugd nog steeds. Niet voor niets is de volkstuincomplex verandert in ‘tuinpark’. Daar mag iedereen dus wandelen. Er is zelfs een plattegrond met een wandeling uitgezet, die ook ‘onze’ Marialaan aandoet, verdwalen kan niet meer met zo’n kaartje.

Vriendjes en buren op de tuin

Had ik vriendjes op de tuin? Ja zeker, maar die ben ik in de loop der tijd allemaal kwijtgeraakt en zij mij. Slootjespringen, fikkiestoken, hutten en vlotten bouwen doe je niet in je eentje. Wie durfde die brede sloot over te springen en wie kreeg op z’n kop als hij bemodderd thuis kwam? Van tijd tot tijd hadden we ruzie, we gooien met onze klompen naar elkaar en als je onder kwam te liggen moest je hard ‘genade’ roepen. 

Flarden

Heeft u dat nou ook, dat je je dingen van vroeger slechts bij vlagen herinnert?  Het is nooit een doorlopende film, ’t zijn altijd van die momenten en de rest moet je er maar bij verzinnen en dat doe ik dan ook een beetje.
In de oorlogsjaren werd er natuurlijk van alles op de tuin verbouwd: sla, andijvie, boontjes en bietjes en zelfs aardappelen. Ik herinner me nog de prikkelende geur van...

Alles werd anders...

In mijn kindertijd was ik veel ‘op de tuin’, vooral in de weekenden en zomers. Na m’n veertiende kwam ik er minder; school en padvinderij vroegen al mijn tijd en aandacht. Toen ik er naderhand weer eens kwam, leek alles veel kleiner dan toen ik nog kind was. Als je een beetje doorstapt ben je in tien minuten aan de andere kant en op weg naar paviljoen Aquarius.

Lopen en fietsen

Er werd vroeger meer gelopen en gefietst om een doel te bereiken. Het doel kon dan werk, school, club of ‘de tuin’ zijn. In de veertiger en vijftiger jaren waren er drie mogelijkheden om op de tuin te komen. Bus G vanaf het Hoofddorpplein stopte op de Sloterweg, net voorbij de ringspoordijk bij het einde van de Riekerweg en reed verder naar Sloten.

Over bomen en struiken

Op de drie hoeken van onze ruim 350 m² grote tuin stonden Italiaanse populieren. Zoals iedereen weet zijn dat van die zuilvormige bomen en anders van vorm dan de Canadese populieren, die veel breder uitgroeien. Italiaans slaat op de afkomst, uit Lombardije. De bomen waren maar klein toen ze geplant werden, maar in de vochtige, vruchtbare bodem groeiden ze als kool.

Jongens in de veertiger jaren

Nu ik deze stukjes voor Ons Buiten schrijf, realiseer ik me hoeveel impact 'de tuin' heeft gehad op mijn leven. Alle vakanties en weekeinden brachten we op Ons Buiten door. Op school was ik de enige in de klas die zo lang buiten de stad verkeerde. De vriendjes op de kade waar we woonden dachten dat ik een 'kamerolifantje' was en altijd binnen zat te lezen. We hadden op Ons Buiten de vrijheid, we speelden eindeloos buiten met vriendjes. We gingen regelmatig slootje springen in de Riekerpolder en kwamen altijd smerig en te laat voor het eten thuis. Het was ook altijd mooi weer, het regende nooit.
We waren met een klein groepje van vier of vijf jongens.

 


naar boven